Tien voor half drie was het toen ik alle trappen naar beneden rende. Mijn moeder haalde me op uit school - het was zover. Binnen een uur had ik mijn grote afspraak met een onwijs goed bureau!

Mijn knieën knikten, ik was nog nooit zenuwachtiger geweest: op de achterbank kleedde ik me drie keer om, veranderde ik mijn schoenen naar laarsjes, en deed opnieuw make-up op. Dit allemaal tot grote ergernis van mijn moeder, maar het was een speciale gelegenheid en bij speciale gelegenheden maakt het niet uit.

Toen we aankwamen op onze bestemming (die een halfuur rijden was), voelde ik me behoorlijk dapper - dus liep ik kaarsrecht naar het grote grijze huis toe, belde aan en wachtte tot de deur opengedaan werd. Na een halve minuut belde ik nog eens. En nog eens. Pas na de derde keer vloog de deur open. Daar stond een jongen in een roze skinny jeans en een zwart t-shirt. En achter hem was nóg meer roze: kapstokken, kastjes, vaasjes, schilderijtjes. En zwarte muren. En godzijdank, nog wat wit: de trap, sommige muren, de vloer (deels). Het was prachtig.

De jongen zette me neer in een wachtruimte, en liet me een aantal formulieren invullen. Daarna moest ik wachten, kon ik de vele modetijdschriften doorbladeren en naar de filmpjes van hun modeshows kijken. Alles in de kamer leek het me toe te schreeuwen: professioneel!!!

En vreemd genoeg maakte het me niet zenuwachtiger: het stelde me juist gerust. Maar die kalmte verdween onmiddellijk toen een witblonde vrouw in de deuropening verscheen en me vroeg of ik haar wilde volgen. Trapje op, gangetje door, overal zwart en wit en roze. Ik voelde me zo misplaatst in mijn blauw-met-grijze kleding... vooral toen ik een deur doorging.

Daar zat ze. Een prachtige vrouw, geheel in roze met zwart gekleed. Een kamer vol boeken over mode, van Yfke Sturm tot modellen waarvan ik nog nooit gehoord had. Het leek wel alsof ik tegenover een koningin stond... de koningin van de mode!

Het halfuur erna was mijn eigen persoonlijke hemel. Ik had 'helemaal de looks en geweldig haar', en ik werd al na enkele minuten hartelijk welkom geheten. En ik mocht ook nog eens hun opleiding volgen. Houding, presentatie, lopen, visagie, fotografie... alles wat een model nodig heeft natuurlijk!

Toen we weer buiten stonden, kon ik wel juichen, schreeuwen en dansen. Maar daar wachtte ik toch maar even mee tot we uit het zicht en gehoor waren van dat prachtige, roze bureau...

---

Voeg deze pagina toe aan je favoriete websites