|
Al sinds ik voor het eerst de boeken van Tiny Fisscher las, wist ik dat ik model wilde worden. Ik was toen twaalf, en om eerlijk te zijn, ik was een meisje dat vol illusies zat. In mijn gedachten was model worden even gemakkelijk als de stad in gaan: er stond vast op iedere hoek een kraampje scouts, te wachten op míj. Toen ik erachter kwam dat het niet zo was, was dat een teleurstelling. Nu lach ik om mezelf - want model worden is niet altijd even gemakkelijk, alleen voor de geluksvogels.
Veertien jaar oud - ik had niet de moeite genomen om me in te schrijven, omdat ik op dat moment veel te onzeker was.
Maar een half jaar later besloot een meisje uit mijn klas (laten we maar gerust zeggen hét meisje, jullie kennen vast het type. Bloedmooi, populair, heeft haar zelfvertrouwen omdat ze andere, gewonere meisjes - hint, hint - uitlacht en pest) zich in te schrijven voor een bureau. Een hoop poespas was het: al haar foto's gingen op hyves, alle mensen aanbaden haar. Model - het heilige woord om nog populairder te worden. Ze voelde zich nu zelfs nóg beter dan mij, en dat zei ze me ook. Ik wist niet eens dat ze nog arroganter kon worden - maar ja, ik zal ook niet ontkennen dat ik jaloers was. Zij had het lef gehad om zich in te schrijven en nu was zij degene met de foto's die ik al 2,5 jaar wilde - maar natuurlijk dan met mij in de spotlights.
Dus, besloot ik, vlak na mijn vijftiende verjaardag, me in te schrijven voor een bureau in Amsterdam. Maar, ik woon veel te ver weg, en het was een zeer professioneel bureau dat eigenlijk modellen met ervaring zocht. Ik werd afgewezen: ik was gekwetst, maar bedacht mezelf: daar moet je toch tegen kunnen. Diezelfde avond nog mailde ik naar een ander bureau: minder professioneel, maar wel bij mij in de stad (trouwens ook het enige bureau in mijn stad). De volgende ochtend om half tien kreeg ik een e-mailtje terug, om op gesprek te komen. Het was begonnen.
Ik werd aangenomen, kreeg een fotoshoot om op de site te komen: voor de camera staan was geweldig, ik voelde me helemaal thuis, en genoot van iedere seconde. Diezelfde week stond ik op de site: ik was trots op mezelf.
Maar, het bleef stil. Ik sta nu enkele maanden bij het bureau ingeschreven, maar de stilte houdt aan. Opnieuw een teleurstelling?
Nou, eigenlijk niet. Mijn zelfvertrouwen groeide - net als mijn doorzettingsvermogen. Het bureau was niet zo professioneel, en ze kregen weinig fashion-opdrachten.
Dus, eergisteren ben ik achter mijn computer gaan zitten en heb ik een bureau in een andere stad gemaild - niet al te ver, met de trein ben ik er in een kwartiertje. Vijfentwintig minuten later kreeg ik een uitnodiging voor het gesprek. Gisteren kon ik niet bellen, want het bureau was dicht: nu lijkt het me maar eens tijd om de telefoon te gaan halen.
Wish me luck! |
